Welkom op SV Huizen 8

Lieve voetbalvriendjes, allereerst van harte gefeliciteerd met ons aller elftal der Godenzonen! Dan nu de herinnering aan de avond der 28e mei als wij na een heerlijk toernooi, een heerlijke CL-finale (met als winnaar ManU), een bbq en enkele alcoholische versnaperingen richting de hoofdstad trekken. Ik hoop dat iedereen mee gaat, het is toch een soort van leuke aflsuiting van dit grotendeels geslaagde seizoen. Tot morgen op training en zet de 28e dus in je agende..

De hele week kwamen de vrolijke weermannen ons elke avond weer verblijden met het heugelijke nieuws over het weer van afgelopen zaterdag. Ik weet zeker dat wij allemaal vol goede moed zijn opgestaan, onze gordijnen opensloegen en de zon een glimlach op ons gezicht lieten toveren. Althans, als je niet moest werken, dan mocht je genieten van een rustige zonsopkomst. Tropische temperaturen van rond de 23 graden werden verwacht en de voorspelling kwam uit. Met als vast verzamelpunt op het asfalt bij de ingang van onze geliefde club mocht ik bij aankomst een grote groep spelers aantreffen. Na enkele weken waarin er magertjes werd getraind en na een goede reeks werd verloren van KVVA was ik toch iets optimistischer over onze kansen vandaag. Enkele begroetingen en/of verwensingen later bevinden we ons in kleedkamer 21. Ik besluit nog eens een rondje te maken langs de koppies van m’n teammaten. Opvallend is Mark Vlaanderen, hij hoefde niet op te draven bij het sterrenensemble van de A1 en heeft op aanvraag zich weer op het oude nest begeven. De stemming zit er goed in, 14 man sterk, maar een wedstrijd speel je in praktijk nooit tegen jezelf. Bloemenkwartier was vandaag de tegenstander, ik kan er veel of weinig over schrijven, maar de meeste lezers kennen onze woelige geschiedenis met de Bloemetjes. Zeker een ploeg die hartstikke goed kan voetballen, als dat tenminste de focus is bij de heren uit Loosdrecht/Hilversum. Tijdens de warming-up werd al duidelijk dat het weer en het veld niet voor de meest optimale randvoorwaarden zorgden deze 2e van April. De scheidsrechter nadert het veld perfect op tijd, de laatste slokken worden genomen, de instructies razen nog een keer door ieders hoofd en we staan klaar om te beginnen. We kijken veel bekende gezichten aan, na het knappe gelijkspel tegen Eemdijk waren ze gebrand om ook hier de punten te komen halen. Met Robin in de goal, de vaste verdediging van Wesley, Lennart, ikzelf en Wilco, een middenveld bestaande uit Jeffrey J., Boyd, Stephan en Nathan, werd het elftal gecompleteerd door Rik en Lars. Vandaag zaten we breed in de aanvallende opties met Danny, ‘Blok’ en Mark V. op de bank, we mogen de amper fitte Lamme niet vergeten. De scheidsrechter fluit volgens de sportpark-klok een paar minuten voor half 3 voor aanvang van deze wedstrijd waarin de temperatuur hoog op zou lopen.

De eerste fase is vooral aftasten van beide kanten. Echte kansen zijn er eigenlijk nog niet te noteren als Lars in de diepte wordt aangespeeld nadat Zaki de bal knullig verspeelt aan de zijkant. Op volle snelheid toont de spits zich zeer koelbloedig in de onderlinge strijd met de keeper. Doorgekomen aan de linkerkant schuift hij de bal keurig langs de keeper in de korte hoek. We kunnen onze ogen bijna niet geloven, dit is namelijk een ongekende luxe dit seizoen, waar we vaker moeite hebben gehad met scoren dan we zouden willen. 0-1, op naam van Lars, en dat al in de 3e minuut. Ik kan iedereen verzekeren dat het dan een stuk lekkerder voetballen is in het lentezonnetje! Bloemenkwartier wordt gevraagd of ze wel wakker zijn door de centrale verdediger, waarop de rest van het team eigenlijk niet op of om kijkt. Vervolgens volgt er een vervelend moment voor de trotse aanvoerder van Bloemenkwartier. De bij ons bekende dhr. Te Winkel heeft, zo blijkt later, een spier dusdanig verrekt dat verder spelen geen optie was. Beterschap Bert! Wij van Huizen laten ons echter niet afleiden en concentreren ons weer op het voetbal, wat zeer aardig was in de eerste 20 minuten van de wedstrijd. Worden er dan nog noemenswaardige kansen gecreeërd? Het antwoord is nee. Best wel vreemd eigenlijk, want er was zeker sprake van een overwicht. Na deze voortvarende start kwam het besef door bij de Bloemen dat het niet gemakkelijk zou worden en het tempo werd opgevoerd. Via de snelle buitenspelers probeerden ze keer op keer de lange bal te spelen, wat in principe aardig ging maar nog niet echt voor gevaar zorgde. Iets verderop in de wedstrijd besloten we met enkele forsere charges op het middenveld de lange bal eruit te halen. Het resultaat waren een aantal gevaarlijke vrije trappen net over de middellijn die precies tussen de spitsen en onze Robin vielen. Na wederom een uitval langs de linkerkant van Bloemenkwartier werd de bal noodgedwongen over de zijlijn gespeeld. Na een snelle ingooi draait de behendige Zaki weg en legt aan voor een schot. Als een volleerd schoonspringer duikt Robin de bal uit de linkerkruising, werkelijk waar, ik stem een 9,5 voor deze redding. Een zucht van opluchting volgt dan ook door het team. Niet lang daarna beëindigt de scheidsrechter de zeer rustig verlopen eerste helft.

Wij als dorstige jongemannen hadden 10 liter water verorberd en we waren dus genoodzaakt om de kleedkamer op te zoeken om onze vloeistoffen weer aan te vullen daar de bidons leeg waren. Het was verbazingwekkend koel in de kleedkamer en het was dan ook een welkome afwisseling ten opzichte van de zon. Echter wat opmerkelijk was, waren de opmerkingen links en rechts over enkele daden van Bloemenkwartier spelers, helaas onsportief. Ik ga hier geen veroordelingen meer uitdelen maar dat dit mij ter ore kwam was al weer een bevestiging dat het de verkeerde kant op ging. Zonde, want het was er zeker niet de wedstrijd naar in het begin. De overtredingen waren namelijk tot dan toe sportief, fair en de korte conversaties waren allesbehalve vijandig. Enfin, er moesten nog 45 minuten gespeeld worden, dus hopen tegen beter weten in op een vreedzame afloop.

In een zelfde opstelling als voor de rust, waar Lars, Rik en Nathan plaats hadden gemaakt voor ‘Blok’, Danny en Mark V. vangt de tweede helft aan. Zo’n 1-0 blijft natuurlijk een krappe voorsprong en erg gerust waren we er inmiddels al lang niet meer op. Door de snelheid van Danny en Mark V. werden er meer lange ballen gespeeld en dat leidde tot wat aanvallende mogelijkheden, nog niet echt kansen. Bloemenkwartier beperkte zich wederom tot het vleugelspel en de lange halen met de vrije trappen vanuit het middenveld. Echter laten we ons niet zomaar uit het veld slaan door wat druk van een tegenstander. Hoe het is gebeurd mag Joost weten, het is deze reporter in ieder geval ontschoten, de bal beland met een boogje voor de 16 van de tegenstander en daarmee voor de voeten van Boyd. Deze legt de bal met uitgemeten precisie, langs de hand van de uitgestormde keeper zo in het goal. De bevrijdende 2-0 is gevallen, een last van de Huizer schouder zou je zeggen. Niets blijkt minder waar als de gevreesde blikken weer verschijnen op de meest fanatieke kant van het vijandige team. De term vijandig zou vanaf de 2-0 helaas de wedstrijd gaan domineren. Juist in deze fase kwam de rust in het spel van ons beter naar voren, de rust die vaak werd verstoord door harde overtredingen. En zodra er dan na een perfecte aanval over meerdere schijven, de bal wordt voorgezet door Mark V. en Stephan de bal in het goal werkt bij de tweede paal, lijkt het pleit beslecht voor deze wedstrijd. In feeststemming wordt de eigen helft opgezocht, maar als er nog eens scherp naar de zijlijn wordt gekeken constateert ook de scheidsrechter de man met de vlag. In de allereerste ontmoeting ooit met de Bloemen, vorig jaar, was de beste man nog scheidsrechter, niet zijn gelukkigste wedstrijd. Met open mond van verbazing maakt de scheidsrechter het gebaar naar de 5-meterlijn, met een afgekeurd doelpunt als gevolg en een vrije trap. Protesten helpen dus blijkbaar deze middag, en de scheidsrechter heeft geen bird-view dus ik moet bekennen dat zijn beslissing valt te rechtvaardigen. Het was inmiddels met nog zo’n 20 minuten te spelen dus echt 5 voor 12 voor de zwart-witten en dat hadden ze nu pas echt door. Ik zal mij niet meer uitlaten over personen daar dit blijkbaar niet gewaardeerd wordt, ik zal me beperken tot het noemen van de acties van deze personen. Vooral als de scheidsrechter de andere kant op kijk hadden enkele voorhoedespelers er een handje van om te stompen, te schelden, op tenen te gaan staan en andere trieste daden. Wederom een teken der onvolwassenheid wat mij betreft, als je dat soort praktijken nodig hebt om jezelf een voldaan gevoel te geven op je zaterdagmiddag kan je wat mij betreft beter een andere hobby zoeken. Lekker met je vrienden vissen bijvoorbeeld, dan val je ons en andere teams in ieder geval niet meer lastig. Met dat gezegd hebbende vervolg ik het voetballende gedeelte van deze middag. Bloemenkwartier kwam inmiddels aardig in ‘hun’ spel en creëerde wat meer dreiging. Enkele corners en vrije trappen leidden tot hachelijke situaties voor onze goal en de 2-1 was dan ook eigenlijk niet te vermijden. Na een voorzet vanaf links kwam de rechterspits van Bloemenkwartier voor Wilco langs en prikte hij de bal via de verre paal zo het goal in. Vertwijfeling alom, want dit zou zich toch niet door gaan zetten in een gelijkmaker? Het was moeilijk om onder de druk vandaan te komen, want zoals altijd vraagt actie om een reactie en iedereen weet dat het moeilijk is om de focus op het voetbal te houden. Als je constant zo op de huid wordt gezeten vraagt dit toch wel een hoop incasseringsvermogen als je ’t mij vraagt. Feit was dat Bloemenkwartier dus gewoon de overhand had deze periode en automatisch volgden de kansen. Op vrijwel identieke wijze als onze 3e goal tot stand kwam, kwam Bloemenkwatier 5 minuten na de 2-1 op gelijke hoogte. De moed was al in de schoenen gezakt bij velen, want waar er een duidelijk overtreding werd gemaakt binnen de 5 beruchte meters van de keeper had de scheidsrechter geen twijfels dat dit gewoon een doelpunt was. Echter was daar nu ook onze vlaggenist met zijn vlag omhoog, en wat kan je dan anders doen als scheidsrechter om ook hier te vragen wat er aan de hand is. Na een kort gesprek bleek de scheids overtuigd dat de aanvaller niet alleen een overtreding had begaan, maar dat tegelijkertijd in buitenspel positie deed, een onterecht doelpunt dus en de stand bleef steken op 2-1. Dit was de spreekwoordelijke druppel die de heethoofden van Bloemenkwartier deed ontsporen en na de hervatting van het spel was het meteen raak. 2 Natrappende bewegingen op de eerste 2 spelers van ons die de bal raakten opgeteld bij de verwensingen en bedreigingen aan het adres van de scheidsrechter waren genoeg voor de leidsman om het treffen te staken. Bij het weglopen van het veld van de scheidsrechter werd hij nog steeds achtervolgt door een horde Bloemen die het op aandringen van enkele medespelers de achtervolging toch staken. Druk overleg in het wedstrijdsecretariaat, en tussen de aanvoerders leidt tot het terugkomen van de scheids op het veld. Waar enkele spelers van Bloemenkwartier ons al hadden gefeliciteerd met de overwinning gaat de wedstrijd na al het tumult toch nog door. Eigenlijk ongehoord, maar na een felle speech van beide aanvoerders aan de eigen teams dat er geen woord meer mocht vallen stonden we weer aan de aftrap voor een 3e helft, de laatste 10 minuten. Onze lange Jan, Mark Lamme nam de laatste 10 minuten de honneurs achterin waar. (Deze zin staat er alleen voor zijn eigenwaarde.) Wat zich de laatste 10 minuten ten toon spreidde was werkelijk waar verbazingwekkend. Geen onvertogen woord, geen tackle, geen onsportieve actie, geen discutabele beslissing en warempel, Huizen domineert weer. Na twee heer-, heer-, heerlijke aanvallen volgen snel de 3-1 en 4-1. Toen ik zo aan de kant zat en dit mocht aanschouwen was het toch wel even raar. Toch nog mooi voetbal op zo’n middag die de perfecte voetbalmiddag had kunnen worden.

Brengt mij aan het eind van de wedstrijd. De 4-1 overwinning in de tas, nagenietend van een biertje op het terras, filosferend over de belangrijke pot van aankomende zaterdag, kan ik de lichtelijke antipatische gevoelens niet onderdrukken. Wederom een uit de hand gelopen pot tegen deze tegenstander, weer zij die ons de schuld geven en wij hun, weer de trieste vertoning terwijl het kroost aan de kant zit. Zal het ooit anders gaan vraag je je dan af. Tijdens de ondergaande zon laat ik het maar op z’n beloop en vind ik het te onbelangrijk om me nog druk over te maken. Maar zoals de laatste 2 wedstrijden tegen de Bloempjes was het ook dit keer weer eind goed, al goed.